Het genre is een paar jaar geleden nieuw leven ingeblazen door het Amerikaanse internettijdschrift Smith Magazine, dat de vorm de extra beperking meegaf dat de zes woorden een levensverhaal moeten vormen. De Six-Word Biography was geboren. Op de site van Smith mag iedereen zijn eigen Six-Word inzenden. Zoals bij veel van dit soort initiatieven dreigt de kwaliteit verloren te gaan in de veelheid. De vorm leidt soms tot een goede grap, soms tot een mooie tekst, vaak ook tot meligheid. 'Born in California. Then nothing happened.' Er is een bundel verschenen met de beste inzendingen: 'Not Quite what I was Planning'. Aangenaam leesvoer, maar ook een beetje wachtkamerlectuur.

'I still make coffee for two.'

'Overly romantic soul, born wrong era.'

De Nederlandse schrijvers hebben met die beperking mooie teksten geproduceerd. 'Sta stil. Hoor de bommen vallen.' schreef Adriaan van Dis, een tekst die in het Arabisch en het Nederlands op de poster is vormgegeven. En Joost Zwagerman: 'Niet nu! Ik ben al dood!' Toch zijn de zeswoordverhalen als losse teksten erg beperkt. De grafische verbeelding ervan door zeer goede ontwerpers is dan ook een gouden formule: juist die combinatie maakt de werken interessant. Sommige kunstenaars zoeken typografische oplossingen, andere gebruiken ook andere vormen van beeld.

Prachtig is de sobere, door ontwerpbureau Thonik vormgegeven tekst van Herman Brusselmans: 'De dood verhinderde Jack's laatste woorden'. De witte letters tegen een zwarte achtergrond suggereren zowel een kruisvorm als diepte: je moet de tekst van 'voor' naar 'achter', dus van beneden naar boven lezen. Herman Kochs 'Ja*? Wat?... Nee!... Alweer?... Jezus!... Lul.' is door Leendert Masselink in zuurstokroze letters en een mobiele telefoon uitgevoerd: een sterk sturend maar mooi passend beeld. Het is de vraag of het langsrazende verkeer zal opmerken dat dit kunst is, en geen reclame. Al staan er gelukkig vaak files. Voor voetgangers of fietsers is het onmogelijk de drukke weg zonder gevaar voor eigen leven over te steken. De galerie moet het dus hebben van toevallige passanten. Het is een locatie met heel veel mogelijkheden", vindt Han van Wel, hoofd communicatie van de gemeente Amstelveen en een van de initiatiefnemers van de galerie. "Er trekken dagelijks stromen forensen langs. Een geweldige plek om te experimenteren met kunstvormen."De mogelijkheden die de lichtbakken bieden, zijn door de afmetingen natuurlijk beperkt. "Die dwingen wel grafische vormen af", zegt Van Wel. "Je kunt er geen sculptuur neerzetten. Maar het hoeven niet altijd posters te zijn. Je kunt met superplatte beeldschermen werken, of met led-lampjes. We gaan allerlei vormen uitproberen."